Informacja o Parku

GEOMORFOLOGIA

    Według podziału Pojezierza Mazurskiego autorstwa J. Kondrackiego na regiony fizyczno-geograficzne, Mazurski Park Krajobrazowy położony jest w większości na terenie Krainy Wielkich Jezior, część zachodnia wchodzi w skład Pojezierza Mrągo-wskiego, a południowa należy do Równiny Mazurskiej.

    Rzeźba Pojezierza Mazurskiego została ukształtowana pod wpływem zlodowace­nia bałtyckiego. Większa część Parku położona jest między fazą poznańską (linia Stare Kiełbonki - Zgon - Ruciane Nida - południowy brzeg Śniardw), a fazą pomorską ostatniego zlodowacenia (linia Mrągowo - Mikołajki - tereny na północ od Śniardw). Zajmuje zatem strefę przejściową między zwartym obszarem sandrów fazy poznańskiej, położonych na południe od tego stadium zlodowacenia, a obszarem masowego występowania glin zwałowych, położonym na północ od fazy pomorskiej. Utwory akumulacji fluwioglacjalnej zajmują na terenie Parku większą powierzchnię niż gliny zwałowe. Wyróżnić tu można:

    wzgórza  stref  marginalnych

zajmują większą część leśną zlewni rzeki Krutyni, w szczególności południowo-zachodni brzeg Jeziora Mokrego do wsi Mojtyny i Stare Kiełbonki, cały wschodni brzeg tegoż jeziora i dalej na wschód aż do wsi Gałkowo i Osiniak - Piotrowo, zwarty obszar wyznaczony przez północny brzeg Jeziora Mokrego i wsie Lipowo, Bobrówko i Nową Uktę, tereny leśne położone równolegle na południe od linii Mrągowo -Mikołajki - północną większą część tzw. „Lasu Łukniańskiego", położonego na wschód od jeziora Łuknajno oraz południowo-wschodnie wybrzeża jeziora Śniar­dwy i największą jego wyspę (połączoną groblą z lądem) Szeroki Ostrów;

    moreny denne

zajmują tereny aktualnie wykorzystywane rolniczo - między Pieckami, Nawiadami i Mojtynami w zachodniej części Parku, rolniczy rejon wsi Ukta, Wojnowo i Śwignajno nad środkowym odcinkiem rzeki Krutyni, północne obrzeża Parku między Mrągowem i Mikołajkami, okolice osady Kamień nad jeziorem Bełdany, teren rol­niczy wsi Wejsuny i Onufryjewo na południe od jeziora Warnołty oraz basen jeziora Śniardwy;

    kemy i sandry młodsze

zajmują zwarty obszar w północno-zachodniej części Parku między północno-zachodnim brzegiem Jeziora Mokrego, jeziorem Wągiel i jeziorem Majcz Wielki, dalej ok. 2-3 kilometrowy pas między jeziorami Majcz Wielki a Mikołajskim, południową część „Lasu Łukniańskiego", leśny obszar PAN w Popielnie oraz tere­ny leśne położone na południe od jeziora Śniardwy;

    sandry fazy poznańskiej

zajmują południowe obrzeża Parku, ciągnąc się w jego granicach pasem od jeziora Zdrużno poprzez miejscowość Ruciane Nida do jeziora Jegocin i dalej mniejsze tere­ny na południowy wschód od jeziora Śniardwy;

    równiny holoceńskie

zajmują obecnie tereny torfowiskowe oraz bagiennych łąk i lasów, takie jak: dolina dolnej Krutyni między Uktą a osadą Nowy Most - tzw. „Zalewki", następnie „Praw-dowskie Łąki" przy wschodnim brzegu Jeziora Gardyńskiego, tereny łąkowo-bagienne na zachód i wschód od wsi Wojnowo, podmokłe łąki przy północnym i zachodnim brzegu jeziora Łuknajno, południowo-zachodnie brzegi jeziora Śniar­dwy łącznie ze wschodnim brzegiem jeziora Warnołty, półwysep Kusnort oraz nie­które tereny przy północno-wschodnim i wschodnim brzegu jeziora Śniardwy. Opisane formy geomorfologiczne świadczą o urozmaiconej rzeźbie terenu Ma­zurskiego Parku Krajobrazowego. Dodatkowo ilustruje to różnica w wysokościach bezwzględnych między najniższym punktem Parku - 116 m n.p.m. (jeziora Śniar­dwy i Bełdany), a najwyższym 206 m n.p.m. (Krzywe Góry na południe od Mrągowa w strefie ochronnej Parku). Lokalne różnice wysokości względnych sięgają 35 metrów. Dotyczy to wzgórz morenowych w północno-zachodniej i zachodniej części Parku. Równiny sandrowe w południowej części Parku położone są średnio na wysokości 120-140 m n.p.m., natomiast północne i północno-zachodnie części Parku leżą już wyżej, na wysokości 140-160 (170) m n.p.m.